He left to get groceries – daily life in Sudanese anonymity
In de wijk Faisal in Cairo is het overdag rustig op straat. Af en toe schuift een raam open en worden er lakens uitgehangen of wordt er een sigaret opgestoken. Voor een groot deel van de inwoners van deze buitenwijk speelt het leven zich voornamelijk binnenshuis af. Uit het zicht, en zonder uitzicht. De Soedanese vluchtelingen die hier wonen zijn bang om opgepakt te worden door de Egyptische autoriteiten. Boodschappen worden pas gedaan als het donker is. Niet alleen omdat Caïro pas ’s avonds en ’s nachts echt tot leven komt, maar vooral om ongezien te blijven. Sinds het uitbreken van de oorlog in Soedan in 2023 zijn ongeveer anderhalf miljoen Soedanezen naar buurland Egypte gevlucht, meer dan een miljoen daarvan woont in Caïro. Ongeveer een op de twintig inwoners van Caïro is inmiddels Soedanees. Ondanks de inspanningen die een economisch kwetsbaar Egypte doet om deze grote groep op te vangen, is het land niet meer de relatief veilige haven die het ooit was. De veiligheid van de mensen die vluchten uit Soedan – met haar recente geschiedenis van burgeroorlogen, dictatoriale regimes en de gevolgen van klimaatverandering – is niet meer gegarandeerd.
Journalist en fotograaf Simon Ruisch werd tijdens zijn masterstudie Internationale Betrekkingen al gegrepen door de oorlog in Soedan. Zijn scriptie-onderzoek naar de impact van multigenerationele ontheemding op de Soedanese gemeenschap bracht hem begin dit jaar naar Caïro. Daar, in de wijk Faisal, trok hij op met een groep leeftijdsgenoten, jonge Soedanese mannen. Dat leidde tot het project: He left to get groceries – daily life in Sudanese anonymity. Ruisch zag waar zijn leeftijdsgenoten bang voor waren. ‘Internationale mensenrechtenorganisaties slaan sinds 2024 alarm over de toename van deportaties van Soedanese vluchtelingen terug naar de Soedanese grens, door de Egyptische autoriteiten. Aanvankelijk werden mensen nog gearresteerd als ze geen geldige verblijfsvergunning konden tonen, later kwamen mensen plotseling niet meer terug van een bezoek aan de buurtsupermarkt. Voor de grote groep die bijverdient met niet-geregistreerde arbeid is het risico opgepakt te worden bij een controle nóg groter. In online groepen waarschuwen de vluchtelingen elkaar voor locaties waar arrestaties plaatsvinden.
In Facebookgroepen worden oproepen geplaatst van mensen die hun geliefden al enkele dagen niet hebben gezien.’ Amnesty International start deze maand een campagne om extra aandacht te vragen voor de situatie in Soedan. Nu de oorlog voortduurt, ontbreekt het veel jonge mannen vooral aan toekomstperspectief. Sommige van de Soedanezen hier wachten, tien jaar nadat ze hun landontvluchtten voor het dictatoriale regime van al-Bashir, nog steeds op een verblijfsvergunning. Op zo’n 3 kilometer afstand van Faisal liggen de piramides van Giza. Daar zijn de toeristen, die duizenden kilometers hebben gereisd om het wereldwonder te bekijken. Steeds meer jonge, Soedanese mannen zien de gevaarlijke oversteek naar de andere kant, naar Europa, intussen als enige uitweg. Totdat het zover komt, speelt hun leven zich voornamelijk af achter gesloten deuren en rokend op balkons. Of op een van de vele daken van Faisal, waarvandaan je de piramides net niet ziet.
(ENGLISH)
In the Faisal neighbourhood in Cairo, the streets are quiet during the day. Occasionally, a window is opened, and sheets are hung out or a cigarette is lit. For many residents of this suburb, life mainly takes place indoors. Out of sight, and without a view. The Sudanese refugees living here are afraid of being detained by the Egyptian authorities. Shopping is only done after dark. Not only because Cairo truly comes alive in the evening and at night, but mainly to remain unseen. Since the outbreak of war in Sudan in 2023, approximately one and a half million Sudanese have fled to neighbouring Egypt, with more than a million of them living in Cairo. About one in twenty residents of Cairo is now Sudanese. Despite Egypt’s effortsthis large group, given its economic vulnerability, the country is no longer the relatively safeas. The safety of those fleeing Sudan – with its recent history of civil wars, dictatorial regimes, and the impacts of climate change – is no longer guaranteed. to accommodate haven it once w
Journalist and photographer Simon Ruisch was already captivated by the war in Sudan during his master’s studies in International Relations. His thesis research into the impact of multi-generational displacement on the Sudanese community took him to Cairo earlier this year. There, in the Faisal district, he mingled withs, young Sudanese men. This led to the project: He left to get groceries – daily life in Sudanese anonymity. Ruisch saw what his peers were afraid of. ‘Since 2024, international human rights organisations have been sounding the alarm about the increase in deportations of Sudanese refugees back to the Sudanese border by the Egyptian authorities. Initially, people were still arrested if they could not show a valid residence permit; later, people suddenly stopped returning from visits to the local supermarket. For the large group earning extra income through unregistered work, the risk of being picked up a group of peers even greater. Refugees warn each other in onli during a raid ine groups about locations where arrests take place.
In Facebook groups, appeals are posted by people who have not seen their loved ones for several days. Amnesty International is launching a campaign this month to draw extra attention to the situation in Sudan. As the war continues, many young men especially lack prospects for the future. Some of the Sudanese here are still waiting for a residence permit, ten years after fleeing their country from the dictatorial regime of al-Bashir. About 3 kilometres from Faisal, the pyramids of Giza lie. There, tourists who have travelled thousands of kilometres to see the world wonder are present. An increasing number of young Sudanese men see the dangerous crossing to the other side, to Europe, as their only way out. Until that happens, their lives mainly take place behind closed doors and smoking on balconies. Or on one of the many rooftops of Faisal, from where you can just about see the pyramids.
Nadin (26), probeerde eerder naar Europa over te steken via Libië. Samen met zijn beste vriend werd hij daar zeven maanden gevangen gehouden door libische mensensmokkelaars. Zijn vriend overleefde die periode niet. Nu bereidt hij een nieuwe oversteekpoging voor, waarbij hij hoopt via Marokko het Europese vasteland te bereiken. Hij durft dit nog niet te vertellen aan zijn moeder (links), die haar dochter eerder verloor door het geweld in Soedan.
Nadin (26) previously tried to cross into Europe via Libya. Together with his best friend, he was held for seven months by Libyan human traffickers. His friend did not survive that period. Now, he is preparing for a new attempt to cross, hoping to reach the European mainland via Morocco. He has not yet dared to tell his mother (left), who previously lost her daughter due to the violence in Sudan.
Yassin (23, rechts) en Mustafa (25, links) in hun woonkamer. De woning wordt gedeeld met één andere huisgenoot en met Yassin’s drie kleine zusjes. De woning is niet groot: Mustafa gebruikt de bank ’s avonds als bed (Faisal, 25 januari 2026)
Yassin (23, on the right) and Mustafa (25, on the left) in their living room. The house is shared with one other housemate and Yassin’s three little sisters. The house is not large: Mustafa uses the sofa as a bed in the evening (Faisal, 25 January 2026).
De personen die zich wél op straat begeven, brengen vooral tijd door met lotgenoten. De meesten roken sigaretten, drinken thee of spelen spelletjes. “Nog maar een week geleden kwamen ze hier met een busje de straat in rijden. Ze hebben toen een tiental mannen ondervraagd. Één vriend van ons hebben we sinds die dag niet meer gezien”, vertelt een van de jongens op straat.
The people who do go out onto the street mainly spend time with others in similar situations. Most of them smoke cigarettes, drink tea, or play games. ‘Just a week ago, they drove into the street here in a van. They questioned about ten men at that time. We haven’t seen one of our friends since that day,’ says one of the boys on the street.
De moeder van Nadin
Nadin’s mother
Sinds de dood van zijn vader zorgt Yassin (23) voor zijn drie jongere zusjes. Nu de veiligheidsbeperkingen steeds strenger worden, wordt het verdienen van geld voor hem steeds gevaarlijker.
“Ik maak me vooral zorgen over wat er met hen gebeurt als mij iets overkomt. Het zijn nog maar meisjes.”
Since the death of his father, Yassin (23) has been looking after his three younger sisters. Now that security restrictions are becoming increasingly strict, earning money is becoming more and more dangerous for him.
I am mainly worried about what will happen to them if something happens to me. They are still just girls.
Mustafa (25) moest Soedan ontvluchten na het organiseren van een protest tegen de huidige machthebbers. Toen bekenden meldde dat de autoriteiten hem zochten, vluchtte hij naar Cairo. Als hij gedeporteerd wordt terug naar Soedan vreest hij voor het allerergste. “Er zijn genoeg mensen die vermoord zijn om wat ik gedaan heb.”
Mustafa (25) had to flee Sudan after organising a protest against the current rulers. When acquaintances reported that the authorities were searching for him, he fled to Cairo. If he is deported back to Sudan, he fears the worst. ‘There are plenty of people who have been murdered because of what I did.”
